شماره ۱۶۲ - آبی ز دانهٔ عنب ای دل چشیدنی است

آبی ز دانهٔ عنب ای دل چشیدنی است
غافل مشو که این سر پستان مکیدنی است ۱

یک صبحدم چو پنجهٔ خورشید جلوه کن
پیراهن تحمل عاشق دریدنی است ۲

از آبیاری مژه ام چون گل چراغ
بالیده است بسکه گل داغ چیدنی است ۳

بگذر ز خواهش دل و محمود وقت باش
زلف ایاز طول املها بریدنی است ۴

باشد هلاک یک شبه منظور خاص و عام
حسنی که ماه ماه کند جلوه دیدنی است ۵

از پهلوی دل است تنم محشر بلا
این قطره خون ز پنجهٔ مژگان چکیدنی است ۶

از ضعف قوتی طلب از عجز همتی
جویا کمان ناز نکویان کشیدنی است ۷