شماره ۹۲ - بی درد بر کنار مریز آب دیده را

بی درد بر کنار مریز آب دیده را
در کار دل کن آن می صاف چکیده را ۱

از فیض عشق همت والای ما بدوش
بگرفته جامهٔ ز دو عالم بریده را ۲

در گلشنی که بلبل ما خامشی نو است
باشد شبیه غنچه دهان دریده را ۳

زین آتشی که در جگر ماست از غمت
بی آب کرده ایم عقیق مکیده را ۴

پیری که دید قامت رعنای او کشید
بر بام هوش حلقهٔ قد خمیده را ۵

تا خون نگردد اشک مده ره بدیده اش
جویا مکن به شیشه می نارسیده را ۶