شماره ۴۴ - از چشم کم مبین به تن ناتوان ما

از چشم کم مبین به تن ناتوان ما
سنگین بود بسان گهر استخوان ما ۱

جز خویش با که شکوهٔ درد تو سر کنیم
پنهان چو غنچه در دل ما شد زبان ما ۲

ای آسمان زقامت خم گشته ام بترس
دست تو نیست در خور زور کمان ما ۳

تا ازوفور تنگدلی غنچه گشته ایم
بی بهره اند خلق زفیض نهان ما ۴

کردم ز بس بدل به شنیدن مقال را
جویا چو غنچه گوش شد آخر دهان ما ۵