خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر از نگاه عاشقانه و عشق نافرجام خود ابراز پشیمانی می‌کند و تقصیر را به دل و نگاه خود نسبت می‌دهد. او از درد دل و آه‌های بی‌شمار خود سخن می‌گوید.
این متن حاوی مفاهیم عاطفی و احساسی عمیق مانند عشق نافرجام و پشیمانی است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد یا نیاز به تجربه و بلوغ عاطفی بیشتری داشته باشد.
رباعی ۱۲۷ - ای کاش نکردمی نگاه از دیده
ای کاش نکردمی نگاه از دیده
بر دل نزدی عشق تو راه از دیده ۱
تقصیر ز دل بود و گناه از دیده
آه از دل و صد هزار آه از دیده ۲
بر دل نزدی عشق تو راه از دیده ۱
تقصیر ز دل بود و گناه از دیده
آه از دل و صد هزار آه از دیده ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۲۶ - نه سرو توان گفت و نه خورشید و نه ماه
گوهر بعدی:رباعی ۱۲۸ - ای بی‌رخ تو چو لاله‌زارم دیده
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
