شماره ۹۳۱ - در ره آوارگی بختم فکند از دشمنی

در ره آوارگی بختم فکند از دشمنی
در بیابانی که کار خضر باشد رهزنی ۱

از لباس مطربی کز بزم ما بیرون رود
سرمه می ریزد چو خاکستر ز رخت گلخنی ۲

عافیت خواهی، مشو آلوده ی مال جهان
شمع را باشد بلای جان، لباس روغنی ۳

خلوت حمام را ماند حریم روزگار
در میان خلق از بس عام شد تردامنی ۴

در کنایت نکته ای کافی ست از روشندلان
مسند عیسی کند خورشید تابان سوزنی ۵

چشم تا پوشیدم از دنیا، صفای دل فزود
خانه ی آیینه از روزن ندارد روشنی ۶

بس که هرسو بلبلان از آتش گل سوختند
می کند قمری درین گلشن تخلص گلخنی! ۷

گر سبوی می ز خاک رستم یک دست نیست
از کجا آورده است این زور و این مردافکنی؟! ۸

پیش مرغان گر به آن قد سرو را نسبت کند
طوق قمری بشکند، از بس زنندش گردنی! ۹

گفتگوی عشق او دارند با هم در میان
گلخنی با گلخنی و گلشنی با گلشنی ۱۰

از بقای این چمن گر باخبر بودی، سلیم
گل به مرگ خویش پوشیدی قبای سوسنی ۱۱