خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
این متن درباره ارزش و اهمیت دیدن دوست و تأثیر آن بر چشم و روح است. شاعر بیان می‌کند که دیدن دوست، چشم را زیبا می‌کند و نبودن او باعث بی‌قراری چشم می‌شود. همچنین، شاعر تأکید می‌کند که اگر دوستی وجود نداشته باشد، داشتن چشم بی‌فایده است.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان شعر کلاسیک فارسی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
رباعی ۱۰۱ - آن دوست که دیدنش بیاراید چشم
آن دوست که دیدنش بیاراید چشم
بی‌دیدنش از دیده نیاساید چشم ۱
ما را ز برای دیدنش باید چشم
ور دوست نبینی به چه کار آید چشم ۲
بی‌دیدنش از دیده نیاساید چشم ۱
ما را ز برای دیدنش باید چشم
ور دوست نبینی به چه کار آید چشم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۰۰ - گر بر رگ جان ز شستت آید تیرم
گوهر بعدی:رباعی ۱۰۲ - آن رفته که بود دل بدو مشغولم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
