شماره ۶۲۰ - از بس که مرا بخت زبون شور برآمد

از بس که مرا بخت زبون شور برآمد
گر دانه فشاندم به زمین، مور برآمد! ۱

خمیازه کشان رفت دل از بزم وصالش
شد مست به میخانه و مخمور برآمد ۲

چون دید گرانباری سامان تجلی
فریاد ز درد کمر از طور برآمد ۳

با خرمن ما هیچ مپرسید چها کرد
آن برق که از خوشه ی انگور برآمد ۴

هر خار درین باغ بود غنچه ی گل را
نیشی که ز دنباله ی زنبور برآمد ۵

شد صرف ره عشق، بنازم سر خود را
این نغمه سلیم از سر منصور برآمد ۶