شماره ۵۱۱ - بهار رفته ز بس دلپذیر می آید

بهار رفته ز بس دلپذیر می آید
ز بیضه مرغ چمن در صفیر می آید ۱

نسیم شاخ شکوفه پیاله نوشان را
چو تحفه ای ست که از سوی پیر می آید ۲

ز بس که بیخته آید نسیم ابر بهار
گمان بری که مگر از حریر می آید ۳

نشاط سیل زند شانه از دم ماهی
به زلف موج که عید غدیر می آید ۴

قدح به خم زن و زود ای حریف بر سرکش
که می ز شیشه به پیمانه دیر می آید ۵

شراب خوردن آن طفل، تهمت پاک است
هنوز از شکرش بوی شیر می آید ۶

ز بس به باغ، سلیم از ملال دلگیرم
به چشم، شاخ گلم همچو تیر می آید ۷