شماره ۴۹۴ - جلوه را زیور نباید چون به آیین می رود

جلوه را زیور نباید چون به آیین می رود
عار داد از حنا، پایی که رنگین می رود ۱

بیستون از درد تنهایی اگر نالد رواست
کوهکن خود رفت و اکنون نقش شیرین می رود ۲

گر طبیب از جوش اشکم رفت از سر، دور نیست
گریه ام هرگاه آید، نقش بالین می رود ۳

کوچه های تنگ دارد حسن او با این شکوه
حیرتی دارم که چون در خانه ی زین می رود ۴

پا سبک نه در بیابان طلب همچون نسیم
سنگ راهش همره است آن را که سنگین می رود ۵

بلبلی دارم که از گلشن به بوی گل سلیم
تا سر بازار از دنبال گلچین می رود ۶