شماره ۴۶۷ - ای به خورشید سیاهی زده از روی سفید

ای به خورشید سیاهی زده از روی سفید
ماه نو را ز رهت گرد بر ابروی سفید ۱

سنبلی تاب به شاخ گل نسرین زده است:
خم گیسوی تو پیچیده به بازوی سفید ۲

نشود هیچ در آیینه ی روشن پنهان
دل چون سنگ تو پیداست ز پهلوی سفید ۳

غیر من کز کمر نازک او بی تابم
نشنیدم که برد دل ز کسی موی سفید! ۴

چه غم از تیرگی بخت، وفا گر داری
خوش بود خال سیه بر طرف روی سفید ۵

عقل و هوش از من بیدل رخ او برد سلیم
از کدامین چمن است این گل خوشبوی سفید؟ ۶