شماره ۳۷۹ - آن کس که ز آسوده دلی رنگ برآرد

آن کس که ز آسوده دلی رنگ برآرد
گر شیشه گذارد به بغل، سنگ برآرد ۱

نقصان ز نم اشک نباشد دل ما را
از آب خود آیینه کجا زنگ برآرد؟ ۲

چون لاله، سیه خانه شود چشمه ی آتش
زان آه که مجنون ز دل تنگ برآرد ۳

فریاد ز محرومی بلبل که رخ او
نگذاشت که یک گل به چمن رنگ برآرد ۴

مشکل که کسی زنده بماند به دو عالم
مژگان تو چون تیغ پی جنگ برآرد ۵

آسان نتوان برد سلیم از کف ما دل
دیوانه نخواهد ز بغل سنگ برآرد ۶