شماره ۳۵۷ - زبان که یاد دل بوالفضول می آرد

زبان که یاد دل بوالفضول می آرد
سند به دعوی ملک نزول می آرد ۱

نصیب نیست مرا از شکفتگی که جهان
چو غنچه ام ز گلستان ملول می آرد ۲

ز باغبان چو کسی شاخ سنبلی طلبد
به صد عزیزی موی رسول می آرد ۳

ز دست مطرب مجلس چو دف کنم فریاد
برای نغمه ای از بس اصول می آرد! ۴

ز کارسازی همت سلیم شکوه مکن
که هرچه می کنی آن را قبول می آرد ۵