شماره ۳۳۷ - چون شحنه مرا پنجه ی تقدیر گرفته ست

چون شحنه مرا پنجه ی تقدیر گرفته ست
کو آنکه بپرسد به چه تقصیر گرفته ست ۱

هرجا که به جوش آمده دیوانه ای، از رشک
اعضای مرا رعشه چو زنجیر گرفته ست ۲

ای مرغ چمن، از اثر باد خزان است
کآواز تو چون بلبل تصویر گرفته ست ۳

چون خضر تواند کند اصلاح دل ما؟
ویرانه ی ما را ره تعمیر گرفته ست ۴

مشاطه پی منع سلیم از دل روشن
آیینه ی خود داده و شمشیر گرفته ست ۵