شماره ۲۹۹ - رفتی و از نقش رویت دیده ی خونین پر است

رفتی و از نقش رویت دیده ی خونین پر است
گر چمن از گل تهی شد، دامن گلچین پر است ۱

جای ما صحراست، ای مجنون در اینجا رحم نیست
دامن طفلان این شهر از دل سنگین پر است ۲

خنده ای دارد که از منقار او خون می چکد
کبک را از بس که دل از ناخن شاهین پر است ۳

درد دل گفتن مرا سودی ندارد با طبیب
گوش او از پنبه همچون صورت بالین پر است ۴

گر تمنای شراب عافیت داری سلیم
جام زر خالی ست، اما کاسه ی چوبین پر است ۵