خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری است که از عناصر طبیعت مانند مرغ شباهنگ، ستاره و صبح استفاده می‌کند تا احساسات شاعر را درباره‌ی غربت، یاد وطن و حالات عرفانی بیان کند. همچنین، از مفاهیمی مانند می‌نوشی و مستی به‌صورت نمادین برای اشاره به حالات روحی و عرفانی استفاده شده است.
متن دارای مفاهیم عرفانی و نمادین است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، استفاده از واژه‌هایی مانند 'می' و 'مستی' ممکن است نیاز به درک بالاتری از ادبیات و فرهنگ داشته باشد.
شماره ۲۹۱ - نوای مرغ شباهنگ، ناله ی نی ماست
نوای مرغ شباهنگ، ناله ی نی ماست
ستاره ی سحر ما پیاله ی می ماست ۱
نمانده قاعده ی تازه ای، پیاله بگیر
که آنچه کهنه به عالم نمی شود می ماست ۲
چه شد اگر به غریبی کنیم یاد وطن
که در قبیله سماع از نوای یاحی ماست ۳
ستاره نیست همین خصم ما، که همچون صبح
همیشه تیغ به کف آفتاب در پی ماست ۴
سلیم، تی تی مستان هند آخر شد
پیاله گیر که اکنون زمان هی هی ماست ۵
ستاره ی سحر ما پیاله ی می ماست ۱
نمانده قاعده ی تازه ای، پیاله بگیر
که آنچه کهنه به عالم نمی شود می ماست ۲
چه شد اگر به غریبی کنیم یاد وطن
که در قبیله سماع از نوای یاحی ماست ۳
ستاره نیست همین خصم ما، که همچون صبح
همیشه تیغ به کف آفتاب در پی ماست ۴
سلیم، تی تی مستان هند آخر شد
پیاله گیر که اکنون زمان هی هی ماست ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۹۰ - گرمی گریه به سودای تو دامانم سوخت
گوهر بعدی:شماره ۲۹۲ - بیا که دل ز ورق حرف کینه خواهی شست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
