شماره ۲۹۰ - گرمی گریه به سودای تو دامانم سوخت

گرمی گریه به سودای تو دامانم سوخت
همچو صبح از اثر داغ، گریبانم سوخت ۱

هیچ جایی اثری نیست ز خاکستر من
آتش عشق تو از بس که پریشانم سوخت ۲

کیست این شعله ی بی باک ندانم، کآمد
آنچنان در نظرم گرم که مژگانم سوخت ۳

از سموم چمن عشق چو شاخ سنبل
استخوان ها همه در پیکر عریانم سوخت ۴

کم ز پروانه نیم، لیک ندیدم هرگز
آن قدر گرمی ازان شمع که بتوانم سوخت ۵

قاتلم را نشناسند درین بزم، که عشق
همچو پروانه به شب های چراغانم سوخت ۶

سبزه ی دامن جویم، ولی از شوق سلیم
حسرت تشنگی ریگ بیابانم سوخت ۷