شماره ۲۳۴ - جدل از خصم هنر باشد و از من عیب است

جدل از خصم هنر باشد و از من عیب است
چون رگ لعل ز دانا رگ گردن عیب است ۱

طعنه خوش نیست به دشمن، که به هم مردان را
جنگ کردن چو زنان همره سوزن عیب است ۲

گر کنم شکوه ز بی مهری او عیبی نیست
گله از دوست توان کرد، ز دشمن عیب است ۳

خانه ای را که بود بخت سیه فرش درو
آفتابش چو گل چشم به روزن عیب است ۴

در دیاری که درو رسم قناعت باشد
رفتن مور پی دانه به خرمن عیب است ۵

کسوت سرمه ی ما ماتمیان است دلیل
که پی کشته ی مژگان تو شیون عیب است ۶

منع می می کندم شیخ، ندانم کز چیست
که به مسجد هنر است این و به گلشن عیب است ۷

خلق سرگشته ی چرخند، نه تقدیر خدا
همچو دهقان به کف شاه، فلاخن عیب است ۸

کاشکی گل نگذارد به خس و خار سلیم
چمنی را که درو پاکی دامن عیب است ۹