خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این شعر از حافظ، به موضوعاتی مانند شکستن پیمان، عشق، و ظرافتهای زبانی میپردازد. شاعر از بیوفایی و بهانهجوییها شکایت میکند و به عشق و محبت اشاره دارد. همچنین، با استفاده از استعارههای زیبا، اهمیت هوشیاری و ظرافت در گفتار را بیان میکند.
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و اجتماعی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از استعارهها و اشارات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
شماره ۲۲۰ - پی شکستن پیمان بهانه بسیار است
پی شکستن پیمان بهانه بسیار است
گرم خموش نسازی فسانه بسیار است ۱
به هند، شعله ی آه ضعیف من چه کند
که چون قلمرو تقویم، خانه بسیار است ۲
ستارگان همه غارتگران سامانند
بهوش باش که موش خزانه بسیار است ۳
ز حرفم آنچه نفهمی به لطف خود بگذر
زبان موی شکافان چو شانه بسیار است ۴
سری به حرف محبت سلیم اگر داری
به خاطرم غزل عاشقانه بسیار است ۵
گرم خموش نسازی فسانه بسیار است ۱
به هند، شعله ی آه ضعیف من چه کند
که چون قلمرو تقویم، خانه بسیار است ۲
ستارگان همه غارتگران سامانند
بهوش باش که موش خزانه بسیار است ۳
ز حرفم آنچه نفهمی به لطف خود بگذر
زبان موی شکافان چو شانه بسیار است ۴
سری به حرف محبت سلیم اگر داری
به خاطرم غزل عاشقانه بسیار است ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۱۹ - یوسف هندی نژاد من مرا از بر گریخت
گوهر بعدی:شماره ۲۲۱ - به خاک هند مرا تاب زیستن ز کجاست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.