شماره ۱۶۳ - مرا ز آتش تب مغز استخوان خنک است

مرا ز آتش تب مغز استخوان خنک است
قبای شعله چو پیراهن کتان خنک است ۱

چو شعله سرکشی گلرخان همه گرمی ست
به مشرب دل من یار مهربان خنک است ۲

هزار حیف که صوفی به صد پیاله شراب
نشد به باده کشان گرم و همچنان خنک است ۳

به باغ ز آمدن خویشتن پشیمانم
چه سود گرمی بلبل که باغبان خنک است ۴

به سایه ی گل و سنبل چه کار مرغان را
درین چمن که چو خس خانه، آشیان خنک است ۵

نشاط انجمن از صحبت عزیزان است
چمن برای همین، موسم خزان خنک است ۶

همین ز صحبت واعظ نه مجلس افسرده ست
چو صبح از نفس سرد او جهان خنک است ۷

سلیم بس که دلم از نفاق رنجیده ست
چو تیغ در نظرم روی دوستان خنک است ۸