شماره ۱۶۲ - بیا که صحبت مرغان بوستان گرم است

بیا که صحبت مرغان بوستان گرم است
شکفته شد گل و بازار باغبان گرم است ۱

فریب چون گل رعنا نمی خورم ز بهار
درین چمن که مرا پشت بر خزان گرم است ۲

نفس چگونه زنم پیش او، چنین که مرا
چو شعله از ته دل تا سر زبان گرم است ۳

به رهگذار تو رحم است دادخواهان را
که همچو برق، سمند ترا عنان گرم است ۴

ز غارت چمن آمد نشان به مجلس تو
گل چراغ تو در چشم بلبلان گرم است ۵

چه زود رفت ز خاطر ترا نصیحت ما
هنوز جای سخن بر سر زبان گرم است ۶

برای سوختنم نغمه آتشی دارد
که پشت چون دف مطرب مرا به آن گرم است ۷

هما ز دور به من می کند نظربازی
پس از وفات مرا بس که استخوان گرم است ۸

به سرد و گرم جهان خاطرات چو راضی شد
تمام عمر ترا آب سرد و نان گرم است ۹

برون ز خانه مرو، وضع روزگار ببین
چمن خنک شده و کنج آشیان گرم است ۱۰

علاج خود مطلب از طبیب عشق ای دل
تب تو گرم و دواهای این دکان گرم است ۱۱

سلیم محفل عشق است این، که از مستان
کسی نمانده و هنگامه همچنان گرم است ۱۲