شماره ۵۱ - ریزد ز بس غبار دل از هر فغان ما

ریزد ز بس غبار دل از هر فغان ما
پر خاک شد چو حلقه ی دام آشیان ما ۱

ترسان ز هجر یار ز بس جان سپرده ایم
منقار زاغ زرد شد از استخوان ما ۲

با قامت خمیده ره راست می رویم
هرگز نجسته تیر خطا از کمان ما ۳

ارباب هوش پی به معانی نمی برند
دیوانه ذوق می کند از داستان ما ۴

از ننگ خضر بس که نهفتیم راز خویش
شد خاک، حرف تشنه لبی در دهان ما ۵

هرگز کسی سلیم ندیده ست آفتی
چون تیغ آفتاب ز تیغ زبان ما ۶