شماره ۴۷ - تا به کی آن آهوی وحشی نگردد رام ما

تا به کی آن آهوی وحشی نگردد رام ما
ز انتظار او غبار آورد چشم دام ما ۱

عمر رفت و روزگار هجر او آخر نشد
انتظار صبح محشر می کشد این شام ما ۲

در محبت بیش ازین خواری نمی باشد که دل
می کند پهلو تهی همچون نگین از نام ما ۳

جسم زار ما ز بس بالید از غم های او
شد لباس زندگانی تنگ بر اندام ما ۴

آسمان از سبحه ی پروین، دمی صد بار بیش
استخاره می کند تا می دهد یک کام ما ۵

داد ما لب تشنگان را جرعه ای کی می دهد
چون حباب از آب دریا پر نگردد جام ما ۶

عشق او مشهور عالم کرد ما را چون سلیم
شد بلند از گفتگوی قامت او نام ما ۷