شماره ۱۴ - مزن به خون من ای پر عتاب، استغنا

مزن به خون من ای پر عتاب، استغنا
که می پرست نزد بر شراب، استغنا ۱

دلی که در چمن محفل تو ره دارد
زند به باغ چو مرغ کباب استغنا ۲

به خوان فقر بود هر که سیر چشم، زند
به قرص پنجه کش آفتاب استغنا ۳

خوشا دیار قناعت که می زنند اطفال
به شیر دایه، شب ماهتاب استغنا ۴

مکن تواضع اهل زمانه را تقصیر
که کرد خانه ی ما را خراب استغنا ۵

سلیم سوخت مرا تشنگی و بر لب جوی
زند چو موج، لب من به آب استغنا ۶