این متن شعری است که در آن شاعر از زیبایی و بلندی قامت معشوق و تأثیر آن بر طبیعت سخن میگوید. او از قد بلند معشوق به سرو و از دهانش به دریا و مروارید تشبیه میکند و حتی موی سر معشوق را به بنفشههای صحرا مرتبط میداند.
این متن شامل مفاهیم عاشقانه و تشبیهات ادبی است که برای درک کامل آن، خواننده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات دارد. همچنین، این محتوا فاقد هرگونه موضوع نامناسب برای نوجوانان است.
رباعی ۱۳ - سرو از قدت اندازهٔ بالا بردست
بحر از دهنت لؤلؤ لالا بردست ۱
هر جا که بنفشهای ببینم گویم
مویی ز سرت باد به صحرا بردست ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.