این متن به زیبایی و لطافت قامت فردی اشاره میکند و آن را با سرو مقایسه میکند. همچنین، شاعر از ترس عدم بازگشت فرد به زیارت و از بین رفتن این زیبایی ابراز نگرانی میکند.
این متن دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم عمیق نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۲ - وه وه که قیامتست این قامت راست
با سرو نباشد این لطافت که تراست ۱
شاید که تو دیگر به زیارت نروی
تا مرده نگوید که قیامت برخاست ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.