خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عرفانی از مولانا بیانگر عشق و شوریدگی عاشقانه و عرفانی است. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا مانند پروانه، آتش، و بلبل، حالات عشق و فنا در معشوق را توصیف می‌کند. همچنین، اشاره‌ای به مهر علی (ع) دارد که نشان‌دهنده جنبه‌های معنوی و دینی شعر است.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال دشوار خواهد بود. همچنین، برخی از اشارات عرفانی و مذهبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۲۰۳ - هر کجا انجمن برافروزی
هر کجا انجمن برافروزی
همچو پروانه یکجهان سوزی ۱
آن دم آتش بجان برافروزم
کاز می غیر رخ برافروزی ۲
آندمت دوست چهره بنماید
کازدو عالم دو دیده بردوزی ۳
برق صهبا بسوخت خرمن زهد
خرمن ای شیخ از چه اندوزی ۴
نوبهاران زابر در بستان
خیمه ای زد بفر فیروزی ۵
گو بپوشند شاهدان چمن
زین شعف رختهای نوروزی ۶
سوخت پروانه و ببست نفس
گفتن بلبل از نوآموزی ۷
هر شبت زلف چون بدست کسیست
غم آشفته گشته هر روزی ۸
من و مهر علی و این همه جرم
گر نوازی مرا و گر سوزی ۹
همچو پروانه یکجهان سوزی ۱
آن دم آتش بجان برافروزم
کاز می غیر رخ برافروزی ۲
آندمت دوست چهره بنماید
کازدو عالم دو دیده بردوزی ۳
برق صهبا بسوخت خرمن زهد
خرمن ای شیخ از چه اندوزی ۴
نوبهاران زابر در بستان
خیمه ای زد بفر فیروزی ۵
گو بپوشند شاهدان چمن
زین شعف رختهای نوروزی ۶
سوخت پروانه و ببست نفس
گفتن بلبل از نوآموزی ۷
هر شبت زلف چون بدست کسیست
غم آشفته گشته هر روزی ۸
من و مهر علی و این همه جرم
گر نوازی مرا و گر سوزی ۹
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۰۲ - ای جان به چه ارزی تو که جانانه نداری
گوهر بعدی:شماره ۱۲۰۴ - دلا تو پند زاحباب خویش نشنفتی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
