شماره ۱۲۰۱ - ترک من از می اغیار مگر سرمستی

ترک من از می اغیار مگر سرمستی
که مرا توبه و پیمانه و دل بشکستی ۱

دیو سازند رقیبان و توئی حور سرشت
نور محضی تو بظلمت زچه رو پیوستی ۲

ساقیا زآتش می پرده پندار بسوز
تا که بر دنیی و عقبی بفشانم دستی ۳

نیستم کن بیکی جرعه چنان الباقی
تا از این پس نزنم لاف گزاف از مستی ۴

جستی از زلفش و در حلقه خط افتادی
بر خود ای دل تو نبندی که زبندش رستی ۵

گل تو در کف گلچین بود و همدم خار
بیهده بلبل شیدا زطرب برجستی ۶

نکند زیست دمی بیش بر آتش هندو
تو بر آتشکده ای خال چه خوش بنشستی ۷

تا ببستی دل آشفته بآن زلف رسا
رشته الفتش از هر دو جهان بگسستی ۸

بر در میکده رحمت حق رخت ببند
تا نگویند که تو رخت بکعبه بستی ۹

درگه پیر مغان دشت نجف مظهر حق
که توان گفت بافلاک که پیشش پستی ۱۰