متن بالا بخشی از خطبهای از امام علی(ع) است که پس از ماجرای تحکیم بیان شده است. ایشان در این خطبه به نافرمانی مردم از توصیههای خیرخواهانه و آگاهانه خود اشاره میکنند و این نافرمانی را عامل حسرت و پشیمانی میدانند. همچنین، ایشان به ستایش خداوند حتی در شرایط سخت و مصیبتهای بزرگ میپردازند و بر توحید و رسالت پیامبر اسلام(ص) تأکید میکنند.
متن دارای مفاهیم عمیق دینی و تاریخی است که درک آن نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آگاهی تاریخی دارد. همچنین، بحثهای مربوط به نافرمانی و عواقب آن ممکن است برای گروههای سنی پایینتر چالشبرانگیز باشد.
نکوهش سرپیچی از فرمان رهبری در جریان حکمیت
الحمد على البلاء اَلْحَمْدُ لِلَّهِ وَ إِنْ أَتَى اَلدَّهْرُ بِالْخَطْبِ اَلْفَادِحِ وَ اَلْحَدَثِ اَلْجَلِيلِ خدا را سپاس! هر چند كه روزگار دشوارىهاى فراوان و حوادثى بزرگ پديد آورد.
وَ أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اَللَّهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ لَيْسَ مَعَهُ إِلَهٌ غَيْرُهُ شهادت مىدهم جز خداى يگانه و بى مانند خدايى نباشد و جز او معبودى نيست،
وَ أَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ صلىاللهعليهوآله و گواهى مىدهم محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم بنده و فرستاده اوست.
سبب البلوى أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ مَعْصِيَةَ اَلنَّاصِحِ اَلشَّفِيقِ اَلْعَالِمِ اَلْمُجَرِّبِ تُورِثُ اَلْحَسْرَةَ وَ تُعْقِبُ اَلنَّدَامَةَ پس از حمد و ستايش خدا، بدانيد كه نافرمانى از دستور نصيحت كنندۀ مهربان دانا و با تجربه، مايۀ حسرت و سرگردانى و سرانجامش پشيمانى است.
وَ قَدْ كُنْتُ أَمَرْتُكُمْ فِي هَذِهِ اَلْحُكُومَةِ أَمْرِي من رأى و فرمان خود را نسبت به حكميّت به شما گفتم،
وَ نَخَلْتُ لَكُمْ مَخْزُونَ رَأْيِي و نظر خالص خود را در اختيار شما گذاردم.
لَوْ كَانَ يُطَاعُ لِقَصِيرٍ أَمْرٌ (اى كاش كه از قصير پسر سعد اطاعت مىشد )
فَأَبَيْتُمْ عَلَيَّ إِبَاءَ اَلْمُخَالِفِينَ اَلْجُفَاةِ وَ اَلْمُنَابِذِينَ اَلْعُصَاةِ ولى شما همانند مخالفانى ستمكار، و پيمان شكنانى نافرمان، از پذيرش آن سرباز زديد،
حَتَّى اِرْتَابَ اَلنَّاصِحُ بِنُصْحِهِ تا آنجا كه نصيحت كننده در پند دادن به ترديد افتاد،
وَ ضَنَّ اَلزَّنْدُ بِقَدْحِهِ و از پند دادن خوددارى كرد،
فَكُنْتُ أَنَا وَ إِيَّاكُمْ كَمَا قَالَ أَخُو هَوَازِنَ داستان من و شما چنان است كه برادر هوازنى سروده است:
أَمَرْتُكُمْ أَمْرِي بِمُنْعَرَجِ اَللِّوَى فَلَمْ تَسْتَبِينُوا اَلنُّصْحَ إِلاَّ ضُحَى اَلْغَدِ «در سرزمين منعرج، دستور لازم را دادم امّا نپذيرفتند، كه فردا سزاى سركشى خود را چشيدند.»
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.