میروم باز از دشتی به دشت خرابم

می روم سوی بی وفایی

از درخت تلخ ، سخن ها به همراه خواهم آورد

از صداقت به دور گل خواهم آمد.

از پدر سرد به مام خاطره ها می آیم.

از سلام پدر وداع می کنم،از کویر خیس مه آلود.

از خدای بی نهایت می آیم.

از سرزمین زیبای اهورایی من.

دردها را به زمین خواهم نهاد

و تنها دردی که باقیست

من خویشتنم

که خواهم نهادش در حبل عظیم و نورانی.