بِمیرید بِمیرید دَرین عشقْ بِمیرید
دَرین عشقْ چو مُردید همه روحْ پَذیرید
بِمیرید بِمیرید وَزین مرگ مَتَرسید
کَزین خاکْ بَرآیید سَماواتْ بگیرید
بِمیرید بِمیرید وَزین نَفْس بِبُرّید
که این نَفسْ چو بَند است و شما همچو اسیرید
یکی تیشه بگیرید پِیِ حُفرهٔ زندان
چو زندانْ بِشِکَستید همه شاه و اَمیرید
بِمیرید بِمیرید به پیشِ شَهِ زیبا
بَرِ شاه چو مُردید همه شاه و شَهیرید
بِمیرید بِمیرید وَزین اَبر بَرآیید
چو زینْ ابر بَرآیید همه بَدْرِ مُنیرید
خَموشید خَموشید خَموشی دَمِ مرگ است
هم از زندگی است این که زِ خاموش نَفیرید

چند خُسپیم صَبوح است صَلا بَرخیزیم
آبِ رَحْمَت بِسِتانیم و بر آتش ریزیم
آن کُمَیْتِ عربی را که فَلَک پیمایَست
وَقِت زین است و لِگام است، چرا نَنْگیزیم؟
خوش بِرانیم سویِ بیشَهٔ شیرانِ سیاه
شیرگیرانه زِ شیرانِ سِیَه نَگْریزیم
دَرِ زَنَدانِ جهان را به شُجاعَت بِکَنیم
شِحْنهٔ عشق چو با ماست زِ کِه پَرهیزیم؟
زَنگیانِ شبِ غَم را همه سَر بَرداریم
زنگ و رومی چه بُوَد چون به وَغا بِسْتیزیم؟
قَدَحِ باده نسازیم جُز از کاسهٔ سَر
گِردِ هر دیگ نگردیم نه ما کَفْلیزیم
زآخِر ثَوْر بِرانیم سویِ بُرجِ اَسَد
چو اَسَد هست، چه با گَلِّهٔ گاو آمیزیم؟
اَنْدَرین مَنْزِلْ هر دَمْ حَشَری گاو آرَد
چاره نَبْوَد زِ سَرِ خَر چو دَرین پالیزیم
موجِ دریایِ حَقایق که زَنَد بر کُهِ قاف
زان زِ ما جوش بَرآوَرْد که ما کاریزیم
بَدْرْ ما راست، اگرچه چو هِلالیم نِزار
صَدْرْ ما راست، اگرچه که دَرین دِهْلیزیم
گُلْرُخان رویْ نِمایَند چو رو بِنْماییم
که بهاریم در آن باغ نه ما پاییزیم
وَزْ سَرِ ناز بگوییم چه چیزید شما
سَجده آرَنْد که ما پیشِ شما ناچیزیم
گُلْ‌عِذاریم ولی پیشِ رُخِ خوبِ شما
رویِ ناشُسته و آلوده و بی‌تَمییزیم
آهوانِ تَبَتی بَهرِ چَرا آمده اند
زان‌که امروز همه مُشک و عَبِر می‌بیزیم
چون دَهَد جامِ صَفا بر همه ایثار کنیم
وَرْ زَنَد سیخِ بَلا هَمچو خَران نَسْکیزیم
تابِ خورشیدِ اَزَل بر سَرِ ما می‌تابَد
می‌زَنَد بر سَرِ ما تیز، از آن سَرتیزیم
طالِعِ شَمس چو ما راست، چه باشد اَخْتَر؟
روز و شب در نَظَرِ شَمسِ حَقِ تبریزیم