هَله ای طالبِ سُمو، بِگُداز از غَمَش چو مو
بِگُشا رازْ با هَمو، که سَلامٌ عَلَیکُمُ
تو چرا آب و روغَنی، که سَلامی نمی‌کُنی؟
چه شود گَر کَفی زنی، که سَلامٌ عَلَیکُمُ؟
هَله دیوانه لولیا، به عروسیِّ ما بیا
لبِ چون قَند بَرگُشا، که سَلامٌ عَلَیکُمُ
شَفَقَت را قَرین کُنی، کَرَم و آفرین کُنی
سَر و ریشْ این چُنین کُنی، که سَلامٌ عَلَیکُمُ
چو گُشایَد دَرِ سَرا، تو مگو هیچ ماجَرا
رُو تُرُش کُن زِدَر دَرآ، که سَلامٌ عَلَیکُمُ
چو دَرآیَد تُرُش تُرُش، تو بِدو پیشِ او خَمُش
غَضَبَش را بدین بِکُش، که سَلامٌ عَلَیکُمُ
چو خیالیْت بَست رَه، بِمَکُن سویِ او نِگَه
تو رَوان شو به پیشگَهْ، که سَلامٌ عَلَیکُمُ
چو دَرین کوی نیست کَس، نه زِ دُزدان و نی عَسَس
تو همین گو، همین و بَس، که سَلامٌ عَلَیکُمُ
بِجِه از دام و دانه‌ها، وَ ازین مات خانه‌ها
بِشِنو زِ آسْمان‌ها، که سَلامٌ عَلَیکُمُ
شَفَقَت چون فُزون کُند، به خودت رَهنمون کُند
زِدِلَت سَر بُرون کُند، که سَلامٌ عَلَیکُمُ
چو زِ صورت بُرون رَوی، به مَقاماتِ معنوی
تو زِ شش سویْ بِشْنَوی، که سَلامٌ عَلَیکُمُ
چو نگُنجی دَران گِرِه، مَگُریز و سپس مَجِه
چو فقیران سَری بِنه، که سَلامٌ عَلَیکُمُ
اگر از نیک و بَد مرا، نکُند شَهْ مَدَد مرا
زِ لَبَش این رَسَد مرا، که سَلامٌ عَلَیکُمُ
تو رَها کُن فَن و هُنر، که ندارد کَلَک خَبَر
بِخوریمَش بدین قَدْر، که سَلامٌ عَلَیکُمُ
هَله ای یارِ ماه رو، دلِ هر عَقربی مَجو
غَزَل خویشتن بگو، که سَلامٌ عَلَیکُمُ
هَله مَرحومْ اُمَّتان، هَله ای عشقْ هِمَّتان
بِسُتُردیم جُرمتان، که سَلامٌ عَلَیکُمُ
چو تویی میرِ زاهِدان، قَمَر و فَخْرِ عابدان
شِنو اکنون زِ شاهِدان، که سَلامٌ عَلَیکُمُ
زَهرتان را شِکَر کُنم، زَنگتان را گُهَر کُنم
کارتان هَمچو زَر کُنم، که سَلامٌ عَلَیکُمُ
تَنِتان را چو جان کُنم، دلتان را جوان کُنم
عیبتان را نهان کُنم، که سَلامٌ عَلَیکُمُ
زِعَدَم بَس چَریده‌یی، سویِ دل بَس دویده‌یی
زِفَلَک بَس شنیده‌یی، که سَلامٌ عَلَیکُمُ
چو امیدت به ما بُوَد، زاغْ گیری هُما بُوَد
همه عُذرَت وَفا بُوَد، که سَلامٌ عَلَیکُمُ
چو گُلِ سُرخ در چَمَن، بِفُروزد رُخ و ذَقَن
نِگَرَد جانِبِ سَمَن، که سَلامٌ عَلَیکُمُ
چو رَسَد سَبزجامه‌ها، به سویِ باغ و نامه‌ها
شِنو از صَحْنِ بام‌ها، که سَلامٌ عَلَیکُمُ
چو بِخَندد نِهال‌ها، زِ ریاحین و لاله‌ها
شِنو از مُرغْ ناله‌ها، که سَلامٌ عَلَیکُمُ
چو زِ مَستی زنم دَمی، رَمَد از رَشکْ پُرغمی
نَبُدی این نگفتمی، که سَلامٌ عَلَیکُمُ
زِ کِه داری لب و سُخُن؟ زِ شَهَنْشاهِ امرِ کُن
به هُمان سوی رویْ کُن، که سَلامٌ عَلَیکُمُ

یک سَریّه می‌فرستادش رَسول
بِه هَر جنگِ کافِر و دَفْعِ فُضول
یک جوانی را گُزید او از هُذَیْل
میرِ لشکر کَردَش و سالارِ خَیْل
اَصْلِ لشکر بی‌گُمان سَروَر بُوَد
قَوْمِ بی‌سَروَر تَنِ بی‌سَر بُوَد
این همه که مُرده و پَژمرده‌یی
زان بُوَد که تَرکِ سَروَر کرده‌یی
از کَسَل وَزْ بُخْلْ وَزْ ما و مَنی
می‌کَشی سَر خویش را سَر می‌کُنی
هَمچو اُسْتوری که بگریزد زِ بار
او سَرِ خود گیرد اَنْدَر کوهْسار
صاحِبَش در پی دَوان کِی خیره سَر
هرطَرَف گُرگی‌ست اَنْدَر قَصدِ خَر
گَر زِ چَشمَم این زَمانْ غایِب شَوی
پیشَت آید هر طرف گُرگِ قَوی
اُستخوانَت را بِخایَد چون شِکَر
که نَبینی زندگانی را دِگَر
آن مَگیر آخِر بِمانی از عَلَف
آتش از بی‌هیزُمی گردد تَلَف
هین بِمَگْریز از تَصَرّف کَردَنَم
وَزْ گِرانی بار که جانَت مَنَم
تو سُتوری هم که نَفْسَت غالِب است
حُکْمْ غالِب را بُوَد ای خودپَرَست
خَر نَخوانْدَت اسب خوانْدَت ذوالْجَلال
اسبِ تازی را عَرَب گوید تَعال
میر آخُر بود حَق را مُصْطَفی
بَهْرِ اُسْتورانِ نَفْسِ پُر جَفا
قُلْ تَعالَوْا گفت از جَذْبِ کَرَم
تا ریاضَتْتان دَهَم من رایِضَم
نَفْس‌ها را تا مُرَوَّض کرده‌ام
زین سُتوران بَسْ لَگَدها خَورده‌ام
هر کجا باشد ریاضَت‌باره‌یی
از لَگَدهایَش نباشد چاره یی
لاجَرَم اَغْلَب بَلا بر اَنْبیاست
که ریاضَت دادنِ خامانْ بَلاست
سُکْسُکانید از دَمَم یُرغا رَوید
تا یَواش و مَرکَبِ سُلطان شوید
قُل تَعالوا قُل تَعالو گفت رّب
ای سُتورانِ رَمیده از اَدَب
گَر نیایَند ای نبی غمگین مَشو
زان دو بی‌تَمْکین تو پُر از کین مَشو
گوش بعضی زین تَعالواها کَرست
هر سُتوری را صِطَبْلی دیگراست
مُنْهَزِم گردند بعضی زین نِدا
هست هر اسبی طَویله‌یْ او جُدا
مُنْقَبِض گردند بعضی زین قَصَص
زان که هر مُرغی جُدا دارد قَفَص
خود مَلایِک نیز ناهَمتا بُدند
زین سَبَب بر آسْمانْ صَف صَف شُدند
کودکان گَرچه به یک مکتب دَرَند
در سَبَق هر یک زِ یک بالاتَرَند
مَشرقیّ و مَغربی را حِسّ‌هاست
مَنْصَب دیدارْ حسِّ چَشمْ‌راست
صد هزاران گوشها گَر صَف زَنَنْد
جُمله مُحتاجانِ چَشمِ روشن‌اَند
باز صَفِّ گوش‌ها را مَنْصِبی
در سَماعِ جان و اَخْبار و نُبی
صد هزاران چَشم را آن راه نیست
هیچ چَشمی از سماعْ آگاه نیست
هم‌چُنین هر حِسّْ یک یک می‌شُمَر
هر یکی مَعْزول از آن کارِ دِگَر
پنج حِسِّ ظاهِر و پنج اَنْدَرون
دَه صَف‌اَند اَنْدَر قیامْ الصّافُّون
هر کسی کو از صَفِ دین سَرکَش است
می‌رَوَد سویِ صَفی کان واپَس است
تو زِ گفتارِ تَعالوا کَم مَکُن
کیمیایِ بَسْ شِگَرف است این سُخُن
گَر مِسی گردد زِ گُفتارت نَفیر
کیمیا را هیچ از وِیْ وامگیر
این زمان گَر بَست نَفْسِ ساحِرَش
گفتِ تو سودَش کُند در آخِرش
قُل تَعالَوا قُل تَعالَوا ای غُلام
هین که اِنَّ اللهْ یَدْعوا لِلسَّلام
خواجه باز آ از مَنیّ و از سَری
سَروَری جو کَم طَلَب کُن سَروَری