آمد سَرمَست سَحَر دِلْبَرم
بی‌خود و بِنْشَست به مَجْلِس بَرَم
گَرم شُد و عَربَده آغاز کرد
گفت که تو نَقْشی و من آزَرَم
تو به دو پَر می‌پَری و من به صد
تو زِ دو کَسْ من زِ دو صد خوش­تَرَم
گر چه فُروتَر بِنِشَستم زِ لُطف
مَن زِ حَریفانْ به دو سَر بَرتَرم
یک قَدَحَم بیست چو جامِ شماست
تا همه دانند که من دیگرم
ساغَرِ من تا لب و باقی به نیم
جان و دِلَم زَفْت و به تَنْ لاغَرَم
صورتِ من نایَد در چَشمِ سَر
زان که ازین سَر نِیَم و زان سَرَم
من پِنهان در دل و دلْ هم نَهان
زان که دَرین هر دو صَدَف گوهرم
گَر قَدَحی بیش‌تَر از من خوری
من دو سَبو بیش­تَر از تو خورم
گَر به دو صد کوه چو بُز بَردَوی
من کُه و بُز را دو شِکَم بَردَرَم
چون بِدَوَم، مَهْ نَبُوَد هم­تَکَم
چون بِجَهَم، چَرخْ بُوَد چَنْبَرم
چون بِبَرَم دست به سویِ سِلاح
دَشْنهٔ خورشید بُوَد خَنجَرم
خُشک نِمایَد بَرِ تو این غَزَل
چون نَشُدی تَر زِ نَمِ کوثَرَم
کور نِه‌اَم لیکْ مرا کیمیاست
این دِرَمِ قَلْب از آن می­خَرَم
جُزو و کُلَم یارِ مرا دَرخور است
نی خورَدَم غَمّ و نه من غَم خورَم