شماره ۴۷۵ - آتشین مرغ دلم چون به سخن می‌آید

آتشین مرغ دلم چون به سخن می‌آید
شمع سان آتشم از دل به دهن می‌آید ۱

من نخواهم که شکایت بنویسم که قلم
آتشی دارد و هر شب به سخن می‌آید ۲

از شهیدان خود دار خواسته باشی تو نشان
کشته عشق تو دودش ز کفن می‌آید ۳

هر که در چاه غم عشق چو یوسف افتاد
نتوان گفت که عارش ز رسن می‌آید ۴

صحبتش یافته اصحاب ولیکن به لباس
بوی رحمن سوی احمد ز یمن می‌آید ۵

کرم شب تاب مزن لاف بر ماه تمام
کی خسی جلوه کنان سوی چمن می‌آید ۶

قدر نشناخته یاران ز پیمبر غم نیست
مژده اکنون که اویسی ز قرن می‌آید ۷

شکرستان لبت خال سیاهی بگرفت
جای طوطی ز چه مأوای زغن می‌آید ۸

دل در آن حلقه خط مانده و بیرون نرود
مور بیچاره برون کی ز لگن می‌آید ۹

آهوان تو دوجین مشگ به دنباله کشند
این خطا گفت که اینها ز ختن می‌آید ۱۰

ای بسا داغ که بر خاک گذارد سلمی
تا دگر باره سوی ربع و دمن می‌آید ۱۱

مطلب کار علی را تو ز یاران دگر
کار مردان تو نگویی که ز زن می‌آید ۱۲

روح آشفته چو پرواز کند سوی نجف
چون غریبی است که او سوی وطن می‌آید ۱۳

چون حسین و حسنش هست شفیع عرصات
رو سیه رفته و با وجه حسن می‌آید ۱۴