شماره ۴۵۷ - خنک آنقوم که در کف می روشن دارند

خنک آنقوم که در کف می روشن دارند
بزم از شعله می وادی ایمن دارند ۱

تا بمیخانه چه رفتست که امشب مستان
همه در مسجد و محراب نشیمن دارند ۲

بگذر از سیمبران ایدل شیدا کاین قوم
روی از آئینه دل از روی و آهن دارند ۳

من و کنج قفس و جور و جفای صیاد
گرچه مرغان چمن جای بگلشن دارند ۴

در ره بادیه ترکان بکمینند اما
نتوان گفت چو چشمان تو رهزن دارند ۵

برفوی دل صد پاره ام اینان آیند
رشته از زلف و زمژگان همه سوزن دارند ۶

در صف حشر که یعقوب گریزد زپسر
ای خوش آنان که تو را دست بدامن دارند ۷

گرچه آشفته سودای علی شد دو جهان
تو نپندار که سودای تو چون من دارند ۸