شماره ۴۳۷ - آن مست که در میکده مستانه بگرید

آن مست که در میکده مستانه بگرید
از شیخ حرم به که بافسانه بگرید ۱

از خاصیت عشق بعالم عجبی نیست
گر شمع شب از ماتم پروانه بگرید ۲

خونی که بساغر رود از چشم صراحی
خون خورده و از دوری خمخانه بگرید ۳

ساغر زپه بر گریه مینا زده خنده
مینا زچه بر خنده پیمانه بگرید ۴

دیوانه همه عمر بگرید زپری لیک
آخر پری از حالت دیوانه بگرید ۵

این جور و جفائی که تو بر دوست پسندی
نه دوست که بر حالش بیگانه بگرید ۶

گریان نبود شمع که جان سوخته او را
چون میرود از محفل جانانه بگرید ۷

در سینه دلم ناله کنان در شب هجران
چون جغد که در گوشه ویرانه بگرید ۸

محروم شد آشفته چو از درگه حیدر
شاید همه عمر غریبانه بگرید ۹

باده ندهند وز خضر آب بگیرند
یک عمر اگر بر در میخانه بگرید ۱۰