این شعر عاشقانه از عشق و دلدادگی سخن می‌گوید و از زیبایی معشوق و تأثیر آن بر دل عاشقان می‌سراید. شاعر با استفاده از استعاره‌هایی مانند 'ترک سیه چشم' و 'ماه رخی' به توصیف معشوق می‌پردازد و از عشق به عنوان مکتبی یاد می‌کند که هر کس وارد آن شود، سرانجامی چون مجنون خواهد داشت. همچنین، شعر به تأثیر طبیعت و فصل‌ها بر احساسات عاشقانه اشاره دارد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و استعاره‌های ادبی است که درک آن به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، برخی از مضامین آن مانند 'جنون' و 'خون دل خوردن' ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
شماره ۳۷۶ - اگر آن ترک سیه چشم بشیراز آید
بخت برگشته عشاق زدر باز آید ۱
هر که منصور صفت جا بسردار گزید
در میان صف عشاق سرافراز آید ۲
هر کجا ماه رخی چهره فروزد چون شمع
دل سراسیمه چو پروانه به پرواز آید ۳
در جنون نیک سرانجام بود چون مجنون
هر که در مکتب عشق تو زآغاز آید ۴
نشنوی وصف گل الا بچمن از بلبل
گرچه هر مرغ در این فصل نواساز آید ۵
بهوای گل رویت همه شب مرغ دلم
همره مرغ سحرگاه بآواز آید ۶
خون بسی خورد دل و کرد نهان قصه عشق
می ندانست که چشم ترغماز آید ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
