شماره ۲۹۸ - منم که بنده ی مملوکم و عبید جلالت

منم که بنده ی مملوکم و عبید جلالت
چه جرم رفت که میرانیم زبزم وصالت ۱

حرام باد مرا زندگی بشام فراقت
بکش ببزم وصالت که خون بنده حلالت ۲

فشاندم از مژه آبی که برنخیزد از آن گرد
بهل که خاک شود تن بر آستان جلالت ۳

زخون دل شده میراب عمریش مژه من
کنون که شد ثمری غیر گو مچین زنهالت ۴

اگرچه خضر شوم غوطه ور بچشمه حیوان
که چون سکندر لب تشنه ام بجام زلالت ۵

زمن بر آینه ات گر نشسته گرد ملالی
بشوی آینه از آب عفو گرد ملالت ۶

غلام حلقه بگوشت منم مرا مفروش
اگر چه خلق جهانند هندوی خط و خالت ۷

گمان مدار که کفران نعمت تو نمودم
که هست قوت شبانروزیم زخوان نوالت ۸

زکواة حسن زدرویش خویش باز گرفتی
بآن گمان که فزاید مگر بگنج جمالت ۹

ولی کمال چو دادت خدای مال ببخشای
مباد اینکه رسد آفتی بعین کمالت ۱۰

اگر ببزم خود آشفته را دوباره بخوانی
دوام عمر بخواهد همی زحیدر و آلت ۱۱

علی که داد تمیزت علی که کرد عزیزت
علی که داد جمالت علی که داد جلالت ۱۲