شماره ۱۸۱ - اگر آنزلف و بناگوش بود و آن قد و قامت

اگر آنزلف و بناگوش بود و آن قد و قامت
دل و دین صبر و خرد را بنه ورو بسلامت ۱

گل درد پرده خود چون نگرد آن رخ زیبا
سر از باغ رود بیند اگر آن قد و قامت ۲

یک کنایه نبود بیش از آن قامت موزون
اینکه واعظ سخنی گفت زآشوب قیامت ۳

عاشق صادق و اندیشه از شنعت حاشا
که بود سینه عاشق هدف تیر ملامت ۴

شایدت دعوی اعجاز که روح الله و موسی
عاریت از لب و دست تو نمودند کرامت ۵

خونم آن چشم سیه ریخت ولی پادشه عشق
بر لب لعل تو بنوشت مرا خط غرامت ۶

برد آشفته کجا کوه صفت سیل زجایش
هر که افکنده در این کوی چو من رحل اقامت ۷