شماره ۱۳۷ - مطرب این شور که در پرده عشاق نواخت

مطرب این شور که در پرده عشاق نواخت
زهره از رشک به وجد آمد و بربط بنواخت ۱

سر و دستار گر انداخته صوفی چه عجب
ساقی از این می ممزوج که در جام انداخت ۲

خسرو حسن تو نازم که به جولانگه ناز
بر سر ماه و خور از غالیه پرچم انداخت ۳

حیرتم از چه نظر از من و دل باز گرفت
آن که کار دو جهان را به نگاهی می‌ساخت ۴

غمزه مست به تسخیر دو گیتی کافیست
ترک چشمت زد و ستیغ دو ابرو زچه آخت ۵

خال و زلف و مژه همدست پی غارت دل
لشکر کفر به تسخیر مسلمانان تاخت ۶

حاش لله که زند او در دیگر همه عمر
تا که آشفته در پیر خرابات شناخت ۷

پیر میخانه توحید علی دست خدا
کز تف تیغ خس و خار جهان را پرداخت ۸

وقت آنست کش اکسیر زنی بر مس قلب
زآنکه در بوته مهر تو همه عمر گداخت ۹

مانده در شش در حیرت برهانش ز کرم
جز قمار غم تو با دگری نرد نباخت ۱۰