شماره ۱۲۹ - آن‌را که دوست هست چه پروای دشمن است

آن‌را که دوست هست چه پروای دشمن است
با شب گر آفتاب بود روز روشن است ۱

سبحه نهم ز پنجه و زنار بگسلم
تا رشته دو زلف توام طوق گردن است ۲

چشم تو ترک جادو و مژگان سپاه تو
زلفت کمند ساز و خط سبز جوشن است ۳

از چاک چاک سینه و دل پرتو رخت
چون شعله‌های شمع نمایان ز روزن است ۴

تا شعله‌ای ز عشق تو زد بر دلم شرر
آتشکده نه سینا در سینه من است ۵

تنها نه من به قید علایق معلقم
گر خود بود مسیح که در بند سوزن است ۶

آب خضر معلق آن چاه غبغب است
ظلمات را به زلف سیاهت نشیمن است ۷

یک خوشه‌ام بجا نگذارد ز عقل و دین
گر عشق خانه سوز مرا برق خرمن است ۸

خال تو هندویی که بر آتش مجاور است
زلفین تو بر آتش دل باد بیزن است ۹

آن مغبچه که بود که تا پرده برگرفت
دیر مغان ز پرتو او طور ایمن است ۱۰

آشفته دست و دامن پیریست کز ازل
سر وقف خاک راهش و دستش به دامن است ۱۱

آن پیر می فروش محبت شه نجف
کش صد هزار رستم در چه چو بیژن است ۱۲