خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این شعر عرفانی از حافظ، به موضوعاتی مانند عشق، وحدت وجود، رهایی از تعلقات دنیوی و طلب وصال معشوق می‌پردازد. شاعر با استفاده از استعاره‌های زیبا مانند پروانه و شمع، آینه و ماه، و دریا و حباب، مفاهیم عمیق عرفانی را بیان می‌کند. او از ریا و زهد ظاهری انتقاد کرده و به دنبال حقیقت ناب است.

مفاهیم عمیق عرفانی و انتقادی موجود در شعر نیاز به درک و تجربه‌ی بیشتری دارد که معمولاً در سنین نوجوانی به بعد قابل درک است. همچنین برخی از اشارات عرفانی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.

مشاهده کامل

یا ندیمی هذه شیئی عجاب
قد اتیت سائلان این الجواب

درمنی و نیستی در من عجب
عکس اندر آینه یا مه در آب

تا به کی ای چشمه خضری نهان
تشنگان مردند در موج سراب

جان پروانه مقیم کوی شمع
چشم حربا وقف روی آفتاب

چون توئی کی گنجد اندر چون منی
کی بگنجد هفت دریا در حباب

لیک فیضی گر نمی بیند ز بحر
کی تواند رشحه افشاند سحاب

ما حجاب راه و بی پرده است یار
شعله ای کو تا بسوزاند حجاب

از خمار زهد دارم بس صداع
ساقیا قم فاسقنی کاس الشراب

یک شبم پیرانه سر بر در برت
تا به یاد آرم زنو عهد شباب

تشنه یکجرعه زان لعل لبم
العطش ساقی زسوز التهاب

با خلوص مرتضی زآتش چه باک
پاک تر زآتش برآید زرناب

کیست این مطرب که در پرده نواخت
ارغنون و بربط و عود و رباب

بی طناب این خیمه ی نیلی به پاست
رشته ی مهر تو شد او را طناب

لاجرم ذرات عالم یک به یک
ذره اند و مهر رویت آفتاب

چون و چند آشفته در عشقش مزن
بس کن این ما و منی ما للتراب

«آشفتهٔ شیرازی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir