شماره ۷۲ - بچهره ات شده آنزلف مشکفام نقاب

به چهره ات شده آن زلف مشکفام نقاب
بدان صفت که حواصل به زیر پر عقاب ۱

تو را به زلف نژند آمده حجاب جمال
که دود تیره بر آتشکده شده است حجاب ۲

نه دل خراب تو شد ز اولین نظر ای عشق
برای چیست که لشکرکشی به ملک خراب ۳

زسیم خام تو ابریشم دلم بگسیخت
کمند تافته شصت خم به چهره متاب ۴

به باغبان که بگوید حدیث از آن لب لعل
که خون خلق بخورد آن دو غنچه سیرآب ۵

پی گزند دلم زلف بر رخت لرزان
چو عقربی که برآید به سیر در مهتاب ۶

دهان تنگ تو را نیست جای گفت و شنید
که فارغم زسؤالش که نیست جای جواب ۷

کجا سفینه ی دل را سکون پدید آید
مرا که مردم دیده فتاده در غرقاب ۸

تو را که آب حیات است در کف ای ساقی
بیا و تشنه لبی را به جرعه ای دریاب ۹

تو را که نفس پرستی چه لاف حق گوئیست
مگو که باشد آشفته مدعی کذاب ۱۰