شماره ۱۷ - از شوق گل رویت رفتم بگلستانها

از شوق گل رویت رفتم به گلستانها
همرنگ رخت یک گل نشکفته به بستانها ۱

از خار جفا بلبل مجروح به بوی گل
گلچین بطرب از گل انباشته دامانها ۲

با نوگل بستانی بلبل به نوا خوانی
من یاد تو میکردم با ناله و افغانها ۳

یاقوت لب لعلت تا در کف غیر افتاد
من ریختم از حسرت از دیده چه مرجانها ۴

تا کرده کنار از من آن گوهر یکدانه
از اشک روان دیده دید است چه طوفانها ۵

هستند گواه من دستان خضاب از خون
کان سنگدلان خونم خوردند به دستانها ۶

تا از حشم لیلی شاید که نشان یابم
مجنون صفتم هر روز در طوف بیابان ها ۷

کی حال دلم دانی در حلقه گیسویش
ای آنکه نگردیدی گوی خم چوگانها ۸

آن دل که پریشانست از زلف پریشانی
حاشا که برآساید از سنبل و ریحانها ۹

گر ترک کماندارت در قصد دل ما نیست
هر سو ز مژه در کف دارد ز چه پیکانها ۱۰

از زلف پریشانت صد سلسله آشفته
وز چاک گریبانت صد چاک گریبانها ۱۱