شماره ۳۶۹ - گرچه بر اسب سلطنت شاهی و شاهزاده ای

گرچه بر اسب سلطنت شاهی و شاهزاده ای
تا به بساط عاشقی رخ ننهی پیاده ای ۱

منع هوای دل مکن ای گل بوستان مرا
زآن که تو هم در این هوا عمر به باد داده ای ۲

بیش مگو به مردمان راز من ای سرشک خون
چون سبب این گناه شد کز نظر او فتاده ای ۳

از غم پای بستگی بیخبرند سرکشان
باز بدین صفت که تو دست جفا گشاده ای ۴

تا به لطافت لبش دم زدی ای شراب ناب
از سخن تو روشنم گشت که نیک ساده ای ۵

بار بکش خیالی و منّت تاج زر مکش
روز نخست این هوس چون که ز سر نهاده ای ۶