شماره ۳۴۴ - ای پارسا که دایم رو در نماز داری

ای پارسا که دائم رو در نماز داری
سرّ که می سرایی راز که می گذاری ۱

از طاق ابروانش رو کرده ای به محراب
در پیش خویش تا کی دیوار کژ برآری ۲

تا با غمش قرینم خون خوردن است کارم
کار من از غم این است باری تو در چه کاری ۳

آنجا که عشقبازان تحفه ز طاعت آرند
ما تحفه یی نداریم بیرون ز شرمساری ۴

ما گرچه بیرهی را از سر نمی گذاریم
تو بر طریق رحمت باشد که درگذاری ۵

گردن بنه خیالی باشد که بار یابی
کز سرکشی نیابی توفیق لطف باری ۶