خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این شعر عرفانی از مولانا بیانگر مفاهیمی مانند صفای باطن، عشق الهی، وفاداری و زیبایی‌های معنوی است. شاعر با استفاده از استعاره‌هایی مانند جام باده، ابر و باران، و گل و بو، به توصیف حالات روحانی و عرفانی می‌پردازد.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و استعاره‌های پیچیده است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی نیاز دارد.
شماره ۳۲۸ - صوفی ما جام باشد باده تا باشد در او
صوفی ما جام باشد باده تا باشد در او
هرکه دارد باطن صافی صفا باشد در او ۱
ابر چون باران ببیند سیل مژگان مرا
از خجالت آب گردد گر حیا باشد در او ۲
گفته ای رنگی ست روزی از گل رویم تو را
وعدهٔ خوب است اگر بوی وفا باشد در او ۳
طاق ابروی تو بر روی نکو بی وجه نیست
هر کجا قبله ست محراب دعا باشد در او ۴
سر دهد بر باد روزی ای خیالی همچو سرو
هر سری کز جانب سروی هوا باشد در او ۵
هرکه دارد باطن صافی صفا باشد در او ۱
ابر چون باران ببیند سیل مژگان مرا
از خجالت آب گردد گر حیا باشد در او ۲
گفته ای رنگی ست روزی از گل رویم تو را
وعدهٔ خوب است اگر بوی وفا باشد در او ۳
طاق ابروی تو بر روی نکو بی وجه نیست
هر کجا قبله ست محراب دعا باشد در او ۴
سر دهد بر باد روزی ای خیالی همچو سرو
هر سری کز جانب سروی هوا باشد در او ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۲۷ - دلیر آن است که در دیده بود منزل او
گوهر بعدی:شماره ۳۲۹ - کسی که پیرویِ عشق نیست عادت او
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
