شماره ۲۷۸ - روزگاری ست که از غایت نادانی خویش

روزگاری ست که از غایت نادانی خویش
چون خطت نامه سیاهم ز پریشانی خویش ۱

آنچنان کفر سر زلف تو بدنامم کرد
که خجل می شوم از نام مسلمانی خویش ۲

سرکشی نیست دلم را که تو را سجده نکرد
خاک راه تو نیازرد به پیشانی خویش ۳

هیچکس از گنه عشق بتان توبه نکرد
که پشیمان نشد آخر ز پشیمانی خویش ۴

عاقبت عشق ز رخ پردهٔ دعوی برداشت
تا خیالی کند اقرار به حیرانی خویش ۵