این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از عشق و دلدادگی سخن می‌گوید. او از زیبایی معشوق و تأثیر آن بر دل خود می‌نویسد و به عشق به عنوان یک تجربه معنوی و فراتر از مادیات نگاه می‌کند. همچنین، شاعر از درد فراق و تأثیر آه سحرگاهی بر زندگی خود یاد می‌کند و در نهایت، عشق را فراتر از ثروت و قدرت دنیوی می‌داند.
این متن دارای مفاهیم عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و اصطلاحات ادبی ممکن است نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی داشته باشد که معمولاً از سن 16 سالگی به بعد در افراد شکل می‌گیرد.
شماره ۲۰۰ - غم نیست اگر زلفت با فتنه سری دارد
چون نرگس دلجویت با ما نظری دارد ۱
از حالِ دل ریشم تیر تو خبردار است
ز آن روی که او گه گه زاین ره گذری دارد ۲
گویند شکر ذوقی دارد به مذاق امّا
نوش لب شیرینت ذوق دگری دارد ۳
ای مه شب عیشم را بر هم مزن و پرهیز
از آه سحر خیزان کآخر اثری دارد ۴
با ملک جهان میلی ز آن نیست خیالی را
کز عالم درویشی اندک خبری دارد ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
