شماره ۱۴۲ - تا ز خاک قدمت باد خبر می آرد

تا ز خاک قدمت باد خبر می آرد
سرمه را دیده کجا پیش نظر می آرد ۱

باد صدبار سر زلف تو را جانب رخ
می برد تا که شبی را به سحر می آرد ۲

هر معمّا که به صد خون جگر گفت دلم
اشک می آید و چون آب به در می آرد ۳

پا منه بر سرِ آن رهگذر ای دل گستاخ
سروِ ما را چو از این راه گذر می آرد ۴

هر شبی اشک خیالی ز ره دریا بار
پیش کش نزد خیال تو گهر می آرد ۵