خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این شعر عرفانی از حافظ، به موضوعاتی مانند عشق، رحمت الهی، سختیهای راه وصال، و بخشش ارباب دل میپرد. شاعر با اشاره به دیوان حشر و تقسیم احسان، بر اهمیت آمادگی روحی برای دریافت سعادت تأکید میکند. همچنین، هشدار میدهد که لذتهای دنیوی ممکن است در نهایت به رنج تبدیل شوند.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر، برای درک و تجربه نیاز به بلوغ فکری و عاطفی دارد. همچنین، برخی از اشارات مانند 'زهر قاتل' ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامناسب باشد.
شماره ۱۲۰ - باز ره بینان نشان از قرب منزل می دهد
باز ره بینان نشان از قرب منزل می دهد
ترسکارانِ طریق عشق را دل می دهند ۱
شیوهٔ لطف و کرم بنگر که در دیوان حشر
جرم می گیرند و رحمت در مقابل می دهند ۲
گر نعیم وصل خواهی مشکلی بر خود ببین
کاین سعادت با دل آسوده مشکل می دهند ۳
هرکجا تقسیم احسان می کنند ارباب دل
تحفهٔ مقبول را اول به قابل می دهند ۴
ساقیا از ساغر دوران میِ راحت منوش
کاندر این شربت به آخر زهر قاتل می دهند ۵
می دهند اشک خیالی را بتان رنگ عقیق
آب روی است آنچه سلطانان به سایل می دهند ۶
ترسکارانِ طریق عشق را دل می دهند ۱
شیوهٔ لطف و کرم بنگر که در دیوان حشر
جرم می گیرند و رحمت در مقابل می دهند ۲
گر نعیم وصل خواهی مشکلی بر خود ببین
کاین سعادت با دل آسوده مشکل می دهند ۳
هرکجا تقسیم احسان می کنند ارباب دل
تحفهٔ مقبول را اول به قابل می دهند ۴
ساقیا از ساغر دوران میِ راحت منوش
کاندر این شربت به آخر زهر قاتل می دهند ۵
می دهند اشک خیالی را بتان رنگ عقیق
آب روی است آنچه سلطانان به سایل می دهند ۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۹ - باز بیرون شدی و نوبت حیرانی شد
گوهر بعدی:شماره ۱۲۱ - باشد که ز رخسار ترا پرده برافتد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.